...

نه تو می مانی نه اندوه

و نه هیچی یک از مردم این ابادی

به حباب نگران لب یک رود قسم

و به کوتاهی ان لحظه ی شادی که گذشت

غصه هم خواهد رفت

ان چنانی که  فقط خاطره ای خواهد ماند

لحظه ها عریانند

به تن لحظه ی خود جامه ی اندوه مپوشان هرگز

                                                            کیوان شاهبداغی

و من می‏بینمش استاده ان سو تر

 بغل بگشوده من را سوی خود می‏خواند اما

وای از این بغضی که در سینه است

 نگاهم می‏کند

می‏خواندم

من در سکوتی سرد می‏مانم

 برایش پاسخی؟؟ هرگز

 غروری کور فرمان میدهد خاموش

و اینک یک سلام و دست مهری تا که بفشارد دو دست خالی من را

و دستانم که انگشتان تنهای مرا در خویش می‏کاود

نگاهش می‏دود تا پشت چشمانم

دو پلک بسته‏ام راه نگاهش را چه بی‏رحمانه می‏بندد

نگاه مهربانش پشت پلک بسته‏ام در می‏زند اما

نباید چشم بگشایم

که می‏ترسم بلرزد قلب من

فرمان دهد آغوش بگشایم

دوباره باز می‏خواند مرا

و می‏خواهد که پیوندی زنم من این طناب الفت دیرینه را اکنون

درون سینه‏ام غوغاست

دلم می‏خواهد آغوش محبت را به رویش باز بگشایم

ببخشم تا رها گردم من از دردی که هر لحظه مرا رنجور می‏سازد

دلم پر می‏کشد تا او

دوباره حس تاریکی مرا فریاد می‏آرد

ولی نه

او دلت را سخت آزرده است

چه باید کرد؟

خدا می‏بخشد اما من نمی‏بخشم ؟!

با که این را می‏توانم گفت؟

دلم می‏خواست من را او بخواند

تا بگویم

دوستش دارم

بگویم من دعا کردم بیاد بار دیگر

تا ببخشد او

ببخشم من

تا شروع دیگری باشد

ولی اکنون که او برگشته می‏خواند مرا

اینک؛ کلام مهربانی بر زبان من نمی‏آید

دلم می‏خواهد او باور کند دیگر برایم نیست

اما هست!

و می‏ترسم که از چشمانم این را او بفهمد

چشم می‏بندم

نگاهش باز می‏کوبد به پشت پلک های بسته‏ام

اما نباید چشم بگشایم

دلم می‏خواهد او باور کند بغض مرا دیگر

و او باید بفهمد خاطرم را سخت آزرده است

و نور روشنی در من به نجوا باز می‏گوید

ولی آخر تو هم ای خوب بد کردی

و او را هم تو آزردی

نمی‏دانم

ولی حالا که او بخشیده باید او بفهمد

من نمی‏بخشم

که من این هدیه را آسان نخواهم داد

جدالی در درونم می‏کند غوغا

میان این دو من

آیا کدامین من در این پیکار خواهد برد؟!

چه می‏شد من رها می‏گشتم از این کینه‏ی جان سوز؟

و می‏بخشیدم او را

نه

خودم را

که بیش از او خودم در رنج خواهم بود

که تلخی نبخشیدن به کام لحظه‏هایم زهر می‏ریزد

و می‏میراند این اوقات زیبا را...

وای...صد افسوس

گذشت یک فرصت دیگر...

و آن لبخند پر مهرش چه نابشکفته می‏خشکد

ز پشت پرده‏ی اشکم کنون من رفتنش را باز می‏بینم

خدایا

کاش یک بار دگر من را بخواند او

و آغوش محبت را به رویم باز بگشاید

سلام و دست و لبخندی

تا که شاید من...

آه از این بازی نازیبای بی‏فرجام

میان بودن و نابودن یک فرصت دیگر

ببخشم یا نبخشم...

مساله این است!

باهمه ی بی سرو سامانیم                  باز به دنبال پریشانیم

طاقت فرسودگیم هیچ نیست                در پی ویران شدن آنیم

آمده ام بلکه نگاهم کنی                      عاشق آن لحظه طوفانیم

دلخوش گرمای کسی نیستم                آمده ام تا تو بسوزانیم

آمده ام باعطش سالها                        تاتوکمی عشق بنوشانیم

ماهی برگشته زدریا شدم                    تا که بگیری و بمیرانیم 

خوبترین حادثه میدانمت                      خوبترین حادثه میدانیم؟

حرف بزن ابر مرا باز کن                        دیرزمانیست که بارانیم

حرف بزن.حرف بزن.سالهاست             تشنه یک صحبت طولانیم

ها!به کجا میکشیم خوب من ؟             ها !نکشانی به پشیمانیم