باید حرفی بزنم تا صدایم را نکشته اند

                                                            باید باران ببارد بر گیسوانی که

                                                                                           چون شادیهایم همیشه کوتاه است!

من به تارك دنياهايي

كه تقدسشان در صورتشان نوشته شده

رشك  مي برم

به پرنده اي در آسمانش

- خدایش      -

رشك مي برم

به ماهي در اقيانوسش

و حتي به حيوان درنده اي

كه در بوته هاي بين درختان ، غوز كرده

غبطه مي خورم

زيرا كه آنان از شر خاطره در امانند

خاطراتي از آن جنس

                                زشت و حقير

كه تو برايم نقش بسته اي.

ميخواهم زمين را

بين خودم و خاطراتم قرار دهم

ميان من و جسمم

و نه كس ديگر.

اما زمين به آن اندازه وسيع نبود

كه بين من و سرگذشتم فاصله اندازد

و شايد به آن اندازه عميق

ترانه ساززندگی ام سلام

دوباره این دل همیشه مات مانده ام

بهانه جوی خنده های توست

دوباره چشمهای خسته ام

که هر بهار زندگی

به وعده های بودنت شکسته است

غمین و منتظر به راه بی سوار توست

دوباره من که با نبودنت غروب کرده ام

تکیده حال و بی صدا

نشسته ام به روی رد پای تو

واز همین هوای دور

ودر همین نبودنت

سلام میکنم به لحظه های یاد باد تو

دوباره میدوم میان صحبتت

و گوش میدهم به هق هق نگاه تو

دوباره قول میدهم

و باز میشوم وبال دستهای تو

ولی تو ای ترانه ساز لحظه های خاطره

به حرمت هجوم گریه های من

به پاس این همه محبت و وفای من

چه میکنی به روزگار و حال من

به جز فرار و وسوسه چه میشوی برای من؟!عزیز هک شده به حسرت دلم

سلام میکنم به تو ولی نه پاسخی زروی مهربانیت به من دهی

نه زحمتی برای گفتن نبودنم

من از چه در پی سکوت های تو دویده ام؟

و از چه حرف میزنم؟

خدا کند تمام خوابهای من توهمی شود برای حال من

خدا کند تمام وعده های تو ادا شود برای روزگار من

سواره ساز لحظه های بی سوار من

به من بگو هنوز در پی نشستنم میان خاطراتروزگار خسته ات دویده ای؟

هنوز میشود به چشمهای ناشناس تو که بی رمق شکسته است نگاه کرد؟

هنوز قلب خسته ات برای غربت دلم تپیده است؟چگونه میتوان به این همه غم ترانه ام جواب داد؟!

تو پاسخی برای ناله های من نداده ای و من

تو را ترنه ساز لحظه هایبی سوار خود سروده ام

نوید روزهای خوب زندگی کنار من بمان

و حسرت بهار را جوانه کن

سلام هم صدای بی صدا و خسته ام

سلام

"حسنا خرسندی"

پ ن: گفتی قشنگه ، همش را برات نوشتم....

چشمهایت را بسته ای ؟

چرا؟

تمام دنیا همین بارانیست که می بارد امشب

بر سر تمام این هذیانهای تمام نشدنی خوشبختی

در التهاب خکستری این شهر شلوغ

.

.زندگی همین بارانی ست که ،

مردم را به پناه دیوارها میکشاند،

وتا صبح

تنهای تنها میبارد ....

پ ن : جریان زندگی متوقف نمیشود ، این ما هستیم که گاهی خسته میشویم و می ایستیم.

دلبرکی که همیشه    

                             از صدای قدمهایت دیر تر می آیی

ُبگو مردم فرداُ

                      چترهایشان را بردارند..

                                                    من میخواهم ببارم...

چشم هایم بر هم

میزند صاعقه ای در دل من

ابر ها می ایند-تیره و بارانی-

به تو ای شاخه امید قسم -می گریم

به تو ای غنچه احساس قسم می گریم

با توام...

با تو که از پشت نگاهت پیداست

سایه گرم نگاهت با ماست

با تو..

با تو ای مسافر کرده درنگ

باتو ای ندیده مکری و خدنگ

باتوام برو..

با توام برو که اینجا

بیشه وحشت ماست

بیشه غربت ما

بیشه حسرت دیرینه ماست

با توام..

با تو ای پرنده رویایی

با تو ای ندیده جز زیبایی

با توام..

با تو

            محسن گنجی

انگار دل من تنها نیست

دل آسمان را هم غم گرفته...

ماهی در آسمان نیست

تا اندک جایی از کویر تاریک را روشن کند.

آسمان هم تنهاست...

وای اگر آسمان بغض بترکاند

وای...

وای...

اما نه،آسمان که مثل من و تو نیست که طاقت نیاورد

آسمان دلش دریاست...

آسمان به اندازه همان ستاره کوچکی که در هفت آسمان هم یک ستاره ندارد،صبور است

آسمان سایه سار کوه پر استقامت است پس چگونه غمش را با ما بگوید.

....

...

سهمتان از اسمان تا ابد

                                همان آبی زیبا

                                                    و لطیف ابرهای سپید

                                                                                 باد...  

پ.ن:بعد از تو آسمان به زمین اعتنا نکرد*میخواست عقده واکند عقده وانکرد

پرستوها باز خواهند گشت

و درختان حیاط ما دوباره شکوفه باران خواهد شد

دلتنگ چیستم؟

باید گوشه ای بر گزینم

تنهایی خودم را

با قلم و کاغذ باز گویم

دلتنگ چیستم؟

نیمه اخر راه نیز پیموده میشود

و سر انجام پیمانه عمر لبریز میشود

دلتنگ چیستم؟

سرانجام مهمان خاک خواهم شد

با بدرودی تلخ سپیده دم را به شامگاه خواهم سپرد

و از دوازده ی شب عبور خواهم کرد

و سبکبال بر بال ابرها ترانه رهایی سر خواهم داد

دلتنگ چیستم؟

سرانجام

باغ ارزوهایم ویران خواهد شددر التماسها

و زنجیر تعلق ها گسسته خواهد شد

و من

همراه مرثیه بی قراریم بار دیگر در ابدیت طلوع خواهم کرد

با بدرقه ی بارانها بی بهانه از رد چشمهایت عبور خواهم کرد

التماس دستهای خالی ام ُبی هیچ مونسی رفیق خاک خواهد شد.

دیر آمدی

                تمام شده ام دیگر

                                            بس که بلعیده ام اندوه نبودنت را...

هنوز اما همانند حاتم ام

                                   می بخشمت

                                                      با آنکه هزار شب بیخوابی

                                                                                             طلب دارم از تو!!!